سی غزل _ اشعار طارق خراسانیادبی95«مرا خیالِ تو خود بی خیالِ عالم کرد»همان خیال تو ما را دچار این غم کردهزار بوسه برایم به ارمغان آرندبه چشم مستِ تو حاشا ارادتم کم کردچه “بارها “که نهادی به فتنه بر دوشمتو شاد رفته و این بار، پشتِ ما خم کردفدای چشم تو بانو، که موجِ چشمانتامیدِ بودن و ماندن به دل چه محکم کرد!چکاوکانه سرودی به روی شاخه ی شوقترانه، بغض مرا مثلِ عشق، مبهم کردبهار مژده ی آغوش باغ می دادماگرچه بعد تو باران، غمم مسلم کردپرنده باش که شاید توان به همَّتِ عشقسفر به خانه ی خود برخلافِ آدم کر

سی غزل _ اشعار طارق خراسانیادبیشعرِ زیبا به سحر ، حاصلِ چشمانِ تَر استاهلِ مذهب پی آنند کلاهی بخرندوان گذارند سَرِ خلق و متاعی ببرنداهل دین سفره شان پاک‌ ، حرامی نخورنداین گروه آدمیان، جمعیتی مُختصرَندمذهب از دیر بلای همه ادیان شده استاهل اندیشه از این قوم بِجِد در حَذَرندآن درختان که بجز میوه تلخی ندهنددیده باشی همگی در خور و بابِ تَبَرندمردم دانشی و‌ اهل هنر را دیدمیا که بار ِسفری بسته و‌ یا در سفرندشعر تَر ، خوب ، ولی معنی دیگر داردشعرِ زیبا به سحر ، حاصلِ چشمانِ تَرندبداهه سحری۱۳ / ۱۰ / ۱۴۰۲